روزنوشته‌های من

طبقه بندی موضوعی

 دارم با خودم فکر میکنم که چقدر داره برام خسته‌کننده میشه این بمباران بحث‌های سیاسی، عقیدتی ، فرهنگی، دینی و ...

انگاری گاهی دلم میخواد برم یه جایی آروم توی یه دشت حاصل‌خیز، یه کلبه‌ی کوچولو بسازم. خانواده‌ام رو ببرم اونجا.

شبا ستاره‌ها رو نگاه کنم و  با صدای جیرجیرک‌ها بخوابم. صبحا برم و لای سبزه‌ها دراز بکشم و لباسم گرد و خاکی شه و خیالیم نباشه.

ناهار ماست و خیار و نون بخورم. تخم مرغی که روی آتیشی که با بدبختی با چوب جمع کردن درست کردی. 

کتاب‌ بخونم زیر نور چراغی که باد بزنه و خاموشش کنه.

دور از حرف‌های آدم‌ها، دور از حرف‌های سیاسیون، دور از طوفان بی‌امان نظر‌های تند سیاسی و عقیدتی.

دارم با خودم فکر میکنم که گاهی چقدر و چقدر برعکس میگیریم چیزهارو. نشانه‌هایی رو که اومده بود تا بی‌نظمی‌ها و بدعادتی‌ها رو بشکنه و اصلاح کنه میکنیم حلقه‌ی دار و بیشتر فشار میدیم رو گردن بقیه. 

گاهی دوست دارم از تمام این فضا‌ها دور بشم،‌فرسنگ‌ها و کیلومترها. انگاری انقدر هوای سمی بدفهمی و  نگاه خشک و متعصب تنفس کردم که دیگه انگاری کم کم دارم مسموم میشم.

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۵ اسفند ۹۶ ، ۲۲:۰۹
milad ink

و من البته گاهی اذیت می‌شوم. گاهی خسته می‌شوم و گاهی حتی دلم خواسته اشک بریزم. اما نگاه کرده‌ام به اینکه برای چه؟

من چقدر دور شده‌ام گاهی. فرسنگ‌ها، ساعت‌ها، سال‌ها. گاهی به خودم می‌آیم و می‌گویم که برای چه می‌زیم؟ یادم می‌آید از خدا، از سعادت و عاقبت و انسان‌ها و معنا و زندگی‌ و پیامبر. و تازه دغدغه‌های این دنیا چقدر حقیر ظاهر می‌شوند. از دست دادن‌های این دنیا گاهی چقدر کوچک می‌شوند. من نمی‌دانم. اما گاهی فکر می‌کنم برای هدف بزرگتری زندگی می‌کنم.  شاید برای این که کسی را در روزی سخت در آغوش بگیرم و شاید برای اینکه بفهمم که چه هستم و که هستم و شاید خیلی ساده‌تر از این حرف‌ها. شاید یک روز یک جا در یک اتفاق کاری کنم که قطره اشکی از گونه‌ی کودکی بر زمین نچکد، پدری شرمنده‌ی دختر و پسرش نشود  و حالا که فکرش را می‌کنم چقدر آن‌ها بزرگتر از اکثر ناراحتی‌هایم است. خداواندا. به عظمتت قسم که مرا درگیر کارهای خرد این دنیا مکن و توفیق انجام کارهایی بزرگ را به من عطا کن.

آمین یا رب العالمین

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۷ آذر ۹۶ ، ۰۱:۴۳
milad ink

آخرین نفسش را که کشید،‌ تاجش آرام از گوشه‌‌ی سرش سر خورد و روی زمین از هم باز شد. جانشینش مدت‌ها بود که که به آن صندلی کهنه چشم دوخته بود. نمی‌توانست خیلی از آن دور شود. نخ‌ها چشم‌هایش را اذیت میکرد. 

 تنش که ریشه‌‌وار در عمق صندلی فرو رفته بود،  با یک حرکت محکم و سریع اطرفیان، از صندلی جدا شد. تکه‌هایی از گوشت و پوست و استخوانش روی آن صندلی جا ماند. حالا او هم تنها ضخامتی بود بر روی آن صندلی.

 صدای چکه چکه‌های خون شروع شد. 

جانشینش نخ و سوزن به دست خود را به آن صندلی می‌دوخت.

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۱ آذر ۹۶ ، ۲۱:۳۶
milad ink

.Good luck with such valueless values.

پ.ن: در این لحظه دل پری دارم، اما چون اهل غر زدن‌های شخصی نیستم و بهتر است در زمان عصبانیت چیزی ننویسم، سکوت کنم به صلاح نزدیکتر است.


۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۷ آبان ۹۶ ، ۰۸:۵۷
milad ink
شریعتی می‌گوید:
«با تو، من در خلوت این صحرا، در غربت این سرزمین، در سکوت این آسمان، در تنهایی این بی‌کسی، غرقه‌ی فریاد و خروش و جمعیتم.»
و ای‌کاش من هم بلد بودم این چنین با خدای خود راز و نیاز کنم.
روحش شاد.


۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۴ آبان ۹۶ ، ۰۲:۰۵
milad ink
می‌گفت هیچ‌چیز همانند حضور در جمع زخم تنهاییت را عمیق‌تر نمی‌کند و به ریشش می‌خندیدیم. و من اشتباه کردم. درست میگفت. و شاید درمان تنهایی گاهی تنها بودن است. شاید حس تنهایی دعوتی‌ است برای تجربه‌ی یک تنهایی معنادار. روزی هم می‌رسد شاید که تنها نیستیم و شاید آن روز را قدر بدانیم و احتمالا پخته‌تر باشیم.
۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۰ آبان ۹۶ ، ۲۰:۱۳
milad ink

امروز متن آهنگین زیبایی شنیدم که گفتم خوبه به اشتراک بذارم. کاش انقدر هم رو ترک نکنیم، شاید زندگی همین با هم بودن‌هاست. و این هم از این متن زیبا:

آخر غربت دنیاست، مگه نه؟

اول دو راهی آشنا شدن

پ.ن:خیلی کوتاه بود،‌نه؟

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۷ آبان ۹۶ ، ۰۹:۲۲
milad ink

به بعضی چیز‌ها که فکر می‌کنم گاهی در خود فرو می‌روم. یادم هست که گفته بودم باید یک سالی طول بکشد و قضیه زودرس است. و زودرس بود. وقتی مجبور به شروع کردن همه چیز شدم که تا لحظاتی قبلش میخواستم کمی دور شوم. کمی دور برای اینکه پخته‌تر برگردم. مصمم‌تر و مطمین‌تر. اما زودرس اتفاق افتاد. به هر حال خواستم همه‌چیز را جدی کنم و همه چیز را قطعی.به ناگهان در همان موسم کاملا جدی کردن قضیه همه چیز تمام شد. قبل از این که بتوانم همه چیز را جدی و رسمی پی بگیرم. نمی‌دانم در این مورد چه می‌توان گفت. نمی‌دانم این زودرس بودن و نارس بودن چقدر سهم داشت. به هر حال یاد گرفتم که زودتر بپزم. ما از اتفاقات توشه‌ی خودمان را برمی‌داریم و به اشتباهات دیگران نباید فکر کنیم. مهم نیست دیگران چه کرده‌اند مهم این است که درس ماجراها برای ما چیست و درس این ماجرا برای من این بود که زودتر پخته شوم،‌ بیش‌تر فکر کنم، توکل کنم و با شور و علاقه‌‌ی بیش‌تری کارهایم را پی‌ بگیرم. و خداوند بزرگتر است.


۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۱ آبان ۹۶ ، ۰۰:۵۵
milad ink

-بعضی آدم‌ها تابع فرد هستند و‌بعضی‌ها تابع جمع.

-قابل بدونید x^2 هستم.


۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۱ مهر ۹۶ ، ۰۹:۰۶
milad ink

داشتم فکر می‌کردم که چه سیستم‌هایی در دنیا می‌توانند بدانند که آدم‌ها امروز کجا بوده‌اند و فردا کجا خواهند بود. داشتم فکر می‌کردم همراه اول یا ایرانسل یا حتی شرکت اسنپ می‌توانند تقریبا بدانند که هر کدام از ما حدودا کجا‌ها بوده‌ایم اما یکی از این‌ها که تا به‌ حال به آن فکر نکرده بوده‌ام این بود که حتی بانک‌ها هم از روی این اطلاعات که از کدام دستگاه پوز خریداری کرده‌ایم یا از کدام ATM پول برداشت کرده‌ایم می‌توانند بفهمند که ما در چه زمانی کجا بوده‌ایم از بس که دیگر پول دادن از مد افتاده و یک بطری آب هم که بخواهیم بخریم کارتمان را در میاوریم و والسلام. حتی شاید بهتر از ایرانسل بتوانیم مسیر را مشخص کنیم. در این مورد البته شک دارم اما به هر حال مختصات یک دستگاه پوز خیلی دقیق مشخص است و می‌توانیم با یک تقریب عالی بگویمم فلانی در فلان زمان در فلان مغازه بوده‌ است. این هم از متنی برای امروز:))

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۴ مهر ۹۶ ، ۱۵:۵۷
milad ink